Ό,τι καλύτερο για την υγεία σου



Χρήσιμες πληροφορίες για την υγεία σας

BLOG

pregnantribbon211-1.jpg

imageΕίμαι στην πολύ ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως κάτι αλλάζει, πραγματικά και ουσιαστικά, στη μαιευτική. Λίγο καιρό πριν το Βασιλικό Κολέγιο Μαιευτήρων Γυναικολόγων της Μεγάλης Βρετανίας, ανακοίνωσε αρκετά σημαντικά στοιχεία υπέρ του Φυσιολογικού Τοκετού μετά από Καισαρική Τομή (VBAC). Λίγο νωρίτερα το 2013, το αντίστοιχο Αμερικάνικο Κολέγιο, έκανε ανακοίνωση πως αναθεωρεί τα προηγούμενα πιο αυστηρά guidelines και πως στηρίζει και αυτό το VBAC. Λίγους μήνες πριν, δημιουργούνται νέοι κανόνες ως προς το πως ορίζεται τελειόμηνη μια κύηση, γεγονός πολύ σημαντικό αφού με αυτό τον τρόπο μειώνεται η πιθανότητα ένα μωράκι να γεννηθεί με καισαρική τομή ή να γεννηθεί πρόωρα.

Κι έρχεται λίγες ημέρες πριν, μια νέα ανακοίνωση , κοινή του αμερικανικού κολεγίου μαιευτήρων γυναικολόγων ACOG και της εταιρίας έμβρυομητρικής ιατρικής SMFM, να φέρει ακόμα περισσότερα χαμόγελα στο πρόσωπο μας. Σύμφωνα λοιπόν με την ανακοίνωση αυτή:

«Επιτρέποντας σε περισσότερες γυναίκες με χαμηλού κινδύνου εγκυμοσύνες να περνούν περισσότερο χρόνο στο πρώτο στάδιο του τοκετού μπορεί να αποφευχθεί η άσκοπη πραγματοποίηση καισαρικής τομής στις γυναίκες αυτές.» Οι νέες αυτές συστάσεις έχουν σαν στόχο τη μείωση των ποσοστών καισαρικής τομής στη πρώτη εγκυμοσύνη.

Σύμφωνα με τον Aaron B Caughey, μέλος της επιτροπής που συνέταξε την τόσο σημαντική αυτή ανακοίνωση, «Όλα τα σύγχρονα δεδομένα δείχνουν πως ο τοκετός εξελίσσεται στην πραγματικότητα πιο αργά από ό, τι πιστεύαμε στο παρελθόν, και πως πάρα πολλές γυναίκες μπορεί να χρειαστούν λίγο περισσότερο χρόνο στον τοκετό τους προκειμένου να γεννήσουν κολπικά, αντί να κινηθούμε με «βιασύνη» σε καισαρική τομή. Οι περισσότερες γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε καισαρική τομή με το πρώτο μωρό τους, καταλήγουν δυστυχώς να έχουν επαναληπτική καισαρική τομή και στα επόμενα μωρά, δήλωσε ο dr Caughey, και αυτό ακριβώς είναι αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε. Εμποδίζοντας την πρώτη καισαρική τομή, θα είμαστε σε θέση να μειώσουμε το συνολικό ποσοστό καισαρική τομής σε εθνικό επίπεδο»

Αυτά λοιπόν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ας δούμε όμως τους λόγους που οδήγησαν σε μια τέτοια σημαντική ανακοίνωση, γιατί έχει μεγάλη σημασία. Στην Αμερική λοιπόν υπήρξε τα τελευταία χρόνια, όπως και στην Ελλάδα, μια ανησυχητική, σταθερή αύξηση του ποσοστού καισαρικής τομής. Και, αν και οι περισσότερες από τις καισαρικές αυτές τομές γινόντουσαν για κάποιο λόγο, τελικά φάνηκε ότι αυτό δεν είχε κανένα όφελος ούτε για την υγεία της μητέρας ούτε του βρέφους. Στην πραγματικότητα, τα στοιχεία δείχνουν πως
υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για μητρική θνησιμότητα και νοσηρότητα που σχετίζεται με τη καισαρική τομή. Πιο αναλυτικά, περιγράφονται οι πολλές πιθανές επιπλοκές που σχετίζονται με τη καισαρική τομή καθώς και οι αυξημένοι κίνδυνοι που συνδέονται με καισαρική τομή για τη μητέρα αλλά και το μωρό. Οι ειδικοί λοιπόν πιστεύουν, ότι εάν καταφέρουμε να τροποποιήσουμε κάποιους παράγοντες, όπως είναι να σεβαστούμε τις προτιμήσεις των ασθενών για τον τοκετό, να κάνουμε πιο φιλική προς τον τοκετό την πρακτική μέσα στα νοσοκομεία, και να εκπαιδεύσουμε σωστά κάθε πάροχο υγειονομικής περίθαλψης, τότε είναι πιθανό να συμβάλουμε θετικά στην επίτευξη της μείωσης στα ποσοστά των καισαρικών. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη να αποφευχθεί η κατάχρηση της καισαρικής τομής, ιδιαίτερα της πρώτης καισαρικής τομής.
Οι συνηθέστεροι λόγοι για καισαρική περιλαμβάνουν δυστοκία (αδυναμία εξέλιξης του τοκετού) μη φυσιολογικούς ή απροσδιόριστους καρδιακούς παλμούς του εμβρύου, δυσαναλογία, πολλαπλή κύηση, καθώς και πιθανή εμβρυακή μακροσωμία. Οι ειδικοί λοιπόν προτείνουν πως πρέπει να επανεξεταστεί ο ορισμός της δυστοκίας. Γιατί, όπως προανέφερα και όπως καθημερινά διαπιστώνω για τη πλειοψηφία των φυσιολογικών τοκετών τα τελευταία χρόνια, ο τοκετός προχωρεί με ρυθμό που είναι πιο αργός από ό, τι ήτανε στο παρελθόν. Έτσι λοιπόν, όπως πιο αναλυτικά περιέγραψα στο προηγούμενο post, πρέπει πλέον να στηριζόμαστε σε νέα δεδομένα, και όχι στα πρότυπα του Friedman που όλοι κάποτε διδαχτήκαμε. Αργή εξέλιξη του τοκετού κατά το πρώτο στάδιο, εφόσον εξελίσσεται σταδιακά, δεν θα πρέπει να αποτελεί ένδειξη για καισαρική τομή. Με λίγες εξαιρέσεις, κι εδώ παίζει μεγάλο ρόλο η εμπειρία και η σωστή μαιευτική εκπαίδευση, η παρατεταμένη λανθάνουσα φάση (μεγαλύτερη από 20 ώρες σε μια πρωτοτόκο και μεγαλύτερη από 14 ώρες σε πολύτοκες γυναίκες), δεν θα πρέπει να αποτελεί ένδειξη για καισαρική τομή. Όσο η μητέρα και το μωρό είναι καλά, διαστολή τραχήλου 6 εκ πρέπει να είναι το κατώτατο όριο για την ενεργό φάση του τοκετού. Πιο συγκεκριμένα, οι προτεινόμενοι τρόποι προκειμένου να μειωθεί το ποσοστό των καισαρικών τομών είναι οι παρακάτω:

  • Επιτρέποντας παρατεταμένη λανθάνουσα (πρώιμη) φάση τοκετού. Εδώ δεν είναι απαραίτητη η εισαγωγή της γυναίκας στο μαιευτήριο.
  • Θεωρώντας διαστολή τραχήλου 6 εκ. (αντί 4 εκ) ως την έναρξη της ενεργού φάσης του τοκετού.
  • Επιτρέποντας περισσότερο χρόνο για τον τοκετό κατά την ενεργό φάση.
  • Επιτρέποντας στις γυναίκες να εξωθήσουν για τουλάχιστον δύο ώρες, αν δεν είναι ο πρώτος τους τοκετός, πάνω από τρεις ώρες, αν είναι ο πρώτος τους τοκετός, και ακόμη περισσότερο σε ορισμένες περιπτώσεις, για παράδειγμα, όταν έχει μπει επισκληρίδιος.
  • Χρησιμοποιώντας τεχνικές που θα βοηθήσουν την πραγματοποίηση του κολπικού τοκετού και θα αποτρέψουν μια καισαρική τομή πχ εμβρυουλκό ή βεντούζα, όταν είναι δυνατόν. Βέβαια αυτό προϋποθέτει ο μαιευτήρας να έχει εμπειρία, να νοιώθει ασφαλής και να γνωρίζει πως να κάνει ορθή χρήση των εργαλείων υποβοήθησης.
  • Με ενθάρρυνση των ασθενών ώστε να αποφευχθεί η υπερβολική αύξηση του σωματικού βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
  • Επαναλαμβανόμενες μεταβλητές επιβραδύνσεις φαίνεται να είναι φυσιολογική απόκριση σε επαναλαμβανόμενες συμπιέσεις του ομφάλιου λώρου και δεν είναι παθολογικές. Υπάρχουν σε βάθος συζητήσεις για τα φυσιολογικά πρότυπα καρδιακού ρυθμού του εμβρύου κατά τη διάρκεια του τοκετού και ποιες κλινικές παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν ώστε αυτό να αντιμετωπισθεί με ασφάλεια εκτός από καισαρική τομή.
  • Η χοριοαμνιονίτιδα δε θα πρέπει να αποτελεί απόλυτη ένδειξη για καισαρική τομή.
  • Η πρόκληση τοκετού μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο της καισαρικής τομής. Πριν από τις 41 0/7 εβδομάδες δεν πρέπει να γίνεται πρόκληση, εκτός και αν υπάρχουν απόλυτες ενδείξεις που θέτουν τη μητέρα ή το εμβρύο σε κίνδυνο. Όταν ο τράχηλος είναι ώριμος και η προβάλλουσα μοίρα είναι σε σωστή θέση, αυτό μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο για καισαρική τομή. Μια πρόκληση θα πρέπει να θεωρείται αποτυχημένη μόνο μετά από 24 ώρες από τη χορήγηση ωκυτοκίνης και ρήξη μεμβρανών, κι εφόσον δεν συντρέχουν και άλλοι λόγοι που κρίνεται απαραίτητη η καισαρική τομή νωρίτερα.
  • Υπερηχογράφημα που γίνεται αργά στην εγκυμοσύνη χωρίς ένδειξη, συνδέεται με την αύξηση των καισαρικών τομών χωρίς πραγματικό όφελος για τα νεογνά. Η μακροσωμία, δεν αποτελεί απόλυτη ένδειξη για καισαρική τομή.
  • Συνεχής στήριξη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης που παρέχεται από τους εξειδικευμένους επαγγελματίες, είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να μειωθεί το ποσοστό καισαρικής τομής. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι οι ανθρώπινοι αυτοί πόροι πρέπει πιθανώς να αξιοποιηθούν καλύτερα και πιο αποτελεσματικά.
  • Προτού κάποιος επιχειρήσει ένα κολπικό τοκετό με ισχιακή προβολή, οι γυναίκες πρέπει να ενημερώνονται ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος περιγεννητικής ή νεογνικής θνησιμότητας και νοσηρότητας και να παρέχει συναίνεση για τη διαδικασία.
  • Στις δίδυμες κυήσεις στις οποίες το πρώτο μωρό είναι σε κεφαλική προβολή δεν υπάρχει όφελος άμα πραγματοποιηθεί καισαρική τομή, ακόμη και αν το δεύτερο έμβρυο δεν έρχεται με κεφαλική προβολή, και σαφώς πρεπει να γίνει προσπάθεια για φυσιολογικό τοκετό, πάντα βέβαια με ασφάλεια για τη μητέρα και το μωρό.

Θεωρώ πως αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές προσφέρουν μεγάλη υπόσχεση για τη μείωση του ποσοστού των καισαρικών τομών, κάνοντας ταυτόχρονα τον τοκετό ασφαλέστερο για τις μητέρες και τα μωρά. Περικλείουν επίσης, και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, την έννοια του σεβασμού και της κατανόησης στην ικανότητας των γυναικών να γεννήσουν φυσιολογικά, με ένα πολύ πιο φυσικό τρόπο με τις ελάχιστες ιατροφαρμακευτικές παρεμβάσεις. Τα μαιευτήρια θα πρέπει να σχεδιαστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνουν αυτές τις προϋποθέσεις τοκετού, ακομα και αν χρειαστεί περισσότερος χρόνος και υπομονή. Οι μαιευτήρες πρέπει να εκπαιδεύονται δια βίου, με τους πιο έμπειρους και καταρτισμένους να δείχνουν το δρόμο στους νεότερους, ώστε να μη φοβούνται να πραγματοποιήσουν φυσιολογικούς τοκετούς υψηλού κινδύνου ή να χρησιμοποιήσουν με ασφάλεια χρήσιμα εργαλεία όπως ο εμβρυουλκός και η βεντούζα. Το ίδιο ισχύει και για τις μαίες αλλά και όλους τους συμβούλους υγείας στο χώρο της μαιευτικής. Όλοι μαζί, με άρτια εκπαίδευση, ασφάλεια, ευθύνη και ήθος, θα βοηθήσουμε τις γυναίκες να έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στην ικανότητα τους να γεννήσουν φυσιολογικά, στο δρόμο που χάραξε η φύση.

Πηγές:

http://www.acog.org/About_ACOG/News_Room/News_Releases/2014/Nations_Ob-Gyns_Take_Aim_at_Preventing_Cesareans?IsMobileSet=false
http://www.scienceandsensibility.org/?p=7958


egios111-1.png

εγκυος-μωρο«Αδυναμία εξέλιξης του τοκετού»: Κύρια αιτία μη προγραμματισμένης καισαρικής τομής.

( Friedman’s curve and failure to progress: A leading cause of unplanned c-sections, 28 Αυγούστου 2013, by Rebecca Dekker, RhD, RN, APRN of www.EvidenceBasedBirth.com)

Το 2013 εκδόθηκαν τα αποτελέσματα έρευνας σε 38.484 πρωτοτόκες γυναίκες στην Αμερική. Το ποσοστό της καισαρικής τομής στο συνολικό δείγμα των γυναικών αυτών ήταν 30.8%. Η αιτία της καισαρικής τομής σε ποσοστό 35% ήταν η αδυναμία εξέλιξης του τοκετού ή η βραδεία εξέλιξη τοκετού. Αυτό σημαίνει ότι 1 στις 10 πρωτοτόκες γυναίκες στην Αμερική γέννησε με καισαρική λόγω αδυναμίας εξέλιξης τοκετού από το 2002 εως το 2008 (Boyle, Reddy et al, 2013).

Από το δείγμα των γυναικών που γέννησαν με καισαρική λόγω αδυναμίας εξέλιξης πάνω από τις μισές δεν είχαν φτάσει τα 5εκ. διαστολή. Αυτό σημαίνει ότι πολλές από τις γυναίκες αυτές βρίσκονταν στα αρχικά στάδια του τοκετού (Boyle, Reddy et al, 2013).

Για τις γυναίκες που βρίσκονταν στο 2ο στάδιο του τοκετού (στάδιο εξώθησης) αποφασίστηκε καισαρική λόγω αδυναμίας εξέλιξης μετά από εξώθηση μικρότερη από 3 ώρες διάρκεια σε πρωτοτόκες. Αυτό έχει σημασία καθώς σύμφωνα με τα guidelines της ACOG (2003) ορίζεται ως αδυναμία εξέλιξης του 2ου σταδίου , εξώθηση πάνω από 3 ώρες σε πρωτοτόκες με επισκληρίδιο αναλγησία και πάνω από 2 ώρες σε πολυτόκες με επισκληρίδιο αναλγησία. Η πλειοψηφία των γυναικών στην Αμερική επιλέγουν επισκληρίδιο αναλγησία στον τοκετό – κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε επιβράδυνση του 2ου σταδίου του τοκετού (Zhang et al. 2010b).

Ένας σημαντικός αριθμός γυναικών γέννησε με καισαρική τομή λόγω αδυναμίας εξέλιξης μετά από πρόκληση τοκετού. Σε μελέτη του 2010 που περιελάμβανε 233.844 νεογέννητα που γεννήθηκαν μεταξύ του 2002 και του 2008, οι ερευνητές βρήκαν ότι περίπου οι μισές από τις γυναίκες στις οποίες έγινε πρόκληση τοκετού και γέννησαν με καισαρική δεν είχαν φτάσει ούτε τα 6εκ. διαστολή (Zhang et al. 2010b).

Γιατί είναι τόσο αυξημένο το ποσοστό των γυναικών που γεννούν με καισαρική λόγω αδυναμίας εξέλιξης τοκετού;

Οι επαγγελματίες υγείας χρησιμοποιούν για να εκτιμήσουν την εξέλιξη του τοκετού την λεγόμενη καμπύλη του Friedman. Πρόκειται για ένα γράφημα που ορίζει την «φυσιολογική» εξέλιξη του τοκετού. Το 1955 ο Dr. Friedman (Columbia University) εξέδωσε μια μελέτη που περιέγραφε την μέση διάρκεια διαστολής στον τοκετό. Μέχρι τότε υπήρχαν μελέτες που περιέγραφαν την συνολική διάρκεια του τοκετού, οπότε ο Dr. Friedman προχώρησε ένα βήμα παραπάνω.

Ωστόσο, έχουν περάσει 60 χρόνια από την μελέτη του Friedman και οι νεότεροι ερευνητές καταλήγουν ότι δεν μπορεί να γίνεται χρήση της καμπύλης του Friedman καθώς έχουν αλλάξει πολλά από το 1955. Οι γυναίκες επιλέγουν στην πλειοψηφία την επισκληρίδιο αναλγησία, γίνεται πιο συχνά χρήση φαρμάκων στον τοκετό, έχει αυξηθεί ο μέσος όρος ηλικίας των πρωτοτόκων, η χρήση εμβρυουλκών έχει μειωθεί. Όλα αυτά μπορεί να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν τον τοκετό. Πιο συγκεκριμένα:

Λόγοι που μπορεί να επιμηκύνουν τον τοκετό:

  • Η χρήση επισκληριδίου αναλγησίας
  • Παχυσαρκία
  • Γυναίκα προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας
  • Πρόκληση τοκετού
  • Πρωτοτόκος
  • Οπισθία θέση εμβρύου
  • Αδυναμία εναλλαγής θέσεων και στάσεων στον τοκετό
  • Αφυδάτωση
  • Δίδυμος Κύηση
  • Αυτόματη ρήξη θυλακίου χωρίς συστολές
  • Σεξουαλική / Σωματική κακοποίηση
  • Επιπλοκές όπως: σακχαρώδης διαβήτης, υπέρταση/προεκλαμψία, προηγούμενος ενδομήτριος ή νεογνικός θάνατος, εξωσωματική γονιμοποίηση

Λόγοι που μπορεί να επιταχύνουν τον τοκετό:

  • Χρήση ωκυτοκίνης
  • Πολυτοκία
  • Δυνατότητα εναλλαγής θέσεων και στάσεων στον τοκετό
  • Τεχνητή ρήξη θυλακίου: μπορεί να επιταχύνει ή να επιβραδύνει ή να μην προκαλέσει και καμμία διαφορά

Ποιος είναι ο χρόνος που χρειάζεται τελικά για να επιτευχθεί η διαστολή του τραχήλου στον τοκετό;

Σε μια σημαντική μελέτη του 2010, οι ερευνητές μελέτησαν 62.000 γυναίκες από 19 νοσοκομεία της Αμερικής. Όλες αυτές οι γυναίκες γέννησαν κολπικά τελειόμηνα, υγιή νεογνά με κεφαλική προβολή και είχαν αυτόματη έναρξη τοκετού. Στις μισές από τις γυναίκες αυτές έγινε χρήση ωκυτοκίνης στην διάρκεια του τοκετού και στο 80% έγινε επισκληρίδιος αναλγησία.Οι ερευνητές κατέληξαν ότι κατά μέσο όρο η διαστολή του τραχήλου ήταν αργή μέχρι τα 3εκ, ενώ οι γυναίκες μπήκαν σε ενεργητικό τοκετό μετά τα 6εκ.

Για τις πρωτοτόκες η μέση διάρκεια διαστολής στην ενεργητική φάση του τοκετού ήταν 1εκ ανα μισή ώρα, ενώ ήταν πιο γρήγορη για τις πολυτόκες.
Οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης, ότι σε κάποιες γυναίκες ο τοκετός είχε φάσεις στάσιμες και αυτό ήταν φυσιολογικό για τις γυναίκες αυτές.
Όσον αφορά το 2ο στάδιο του τοκετού οι πρωτοτόκες κατά μέσο όρο εξώθησαν 1.1 ώρες με επισκληρίδιο και 0.6 ώρες χωρίς επισκληρίδιο. Στις πολυτόκες η εξώθηση πήρε λιγότερο από 30 λεπτά με επισκληρίδιο και περίπου 15 λεπτά χωρίς επισκληρίδιο.
Από αυτήν την μελέτη αλλά και από άλλες (Neal et al, 2010), φαίνεται ότι η διαστολή του 1,2 εκ την ώρα που περιέγραφε το 1955 ο Friedman ως την «λιγότερη αποδεκτή διαστολή», για τις σημερινές γυναίκες η διαστολή αυτή είναι ο μέσος όρος διαστολής. Χρειάζεται λοιπόν, να επαναπροσδιοριστεί ο όρος «αδυναμία εξέλιξης τοκετού».

Είναι επικίνδυνος για την μητέρα και το έμβρυο/νεογνό ένας τοκετός με παρατεταμένη διάρκεια;

Από μελέτες δεν φαίνεται να υπάρχει διαφορά στην νεογνική θνησιμότητα, αλλά τα νεογνά μετά από έναν παρατεταμένο τοκετό μπορεί να έχουν πιο χαμηλό Apgar score τα πρώτα 5 λεπτά μετά την γέννηση και να υπάρχει πιο μεγάλος κίνδυνος αιμορραγίας για την μητέρα. (Sheiner et al. 2002a, Cheng at al. 2010)

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι της παρατεταμένης εξώθησης;

Μελέτες δείχνουν ότι η παρατεταμένη εξώθηση συνδέεται με πιο συχνή χρήση εμβρυουλκών και τοκετό με καισαρική τομή. Επίσης, ότι υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος αιμορραγίας 3ου σταδίου για τις γυναίκες και μεγαλύτερος κίνδυνος μόλυνσης όταν η εξώθηση ξεπερνά τις 2 ώρες.(Altman et al. 2006, Allen et al. 2009).
Μελέτη (Cheng et al. 2007) δείχνει ότι σε πολυτόκες με εξώθηση πάνω από 3 ώρες είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιηθεί εμβρυουλκός, να γίνει καισαρική τομή, ρήξη 3ου ή 4ου βαθμού, ενώ είναι και πιο πιθανή αιμορραγία 3ου σταδίου και μόλυνση. Τα νεογνά έχουν πιο υψηλό κίνδυνο για χαμηλό Apgar και εισαγωγή στην ΜΕΝΝ.

Τι ορίζεται τελικά ως φυσιολογική εξέλιξη τοκετού και τι ως μη φυσιολογική;

Το 2012 σε ένα κοινό workshop δόθηκαν νέοι ορισμοί για την αδυναμία εξέλιξης του τοκετού από την ACOG, την Society for Maternal Fetal Medicine και από το National Institute for maternal and child health (Spong et al. 2012).
Οι όροι που επαναπροσδιορίστηκαν είναι οι:

«Δυστοκία τοκετού – labor dystokia»: Με βάση τον νέο ορισμό δηλώνει ένα παρατεταμένο πρώτο ή δεύτερο στάδιο τοκετού, ενώ για την εξέλιξη του τοκετού συνεκτιμώνται εκτός από την διαστολή του τραχήλου, η σύστασή του, το πάχος, το μήκος αλλά και η κατάσταση του εμβρύου. Όσον αφορά το 2ο στάδιο του τοκετού συνεκτιμάται η κάθοδος σε σχέση με την θέση του εμβρύου.

«Αδυναμία εξέλιξης – failure to progress»: Σύμφωνα με τον νέο ορισμό θα πρέπει να δίδεται ο απαιτούμενος χρόνος για να μπεί η επίτοκος σε ενεργητική φάση τοκετού με την προϋπόθεση ότι η επίτοκος και το έμβρυο είναι σε καλή κατάσταση.

«Ενεργητικός τοκετός – active labor»: Σύμφωνα με τον νέο ορισμό δεν θεωρείται ότι η γυναίκα είναι σε ενεργητική φάση μέχρι και τα 6 εκ διαστολή (πρωτοτόκες).

«Στασιμότητα του 1ου σταδίου – arrest of the first stage»: Δηλώνεται στασιμότητα μόνο όταν μια γυναίκα έχει φτάσει τα 6εκ διαστολή, με ερρηγμένο θυλάκιο και δεν υπάρχει εξέλιξη στην διαστολή με δυνατές συστολές για πάνω από 4 ώρες.

«Στασιμότητα του 2ου σταδίου – arrest of the second stage»: Ορίζεται καμμία εξέλιξη στην κάθοδο ή στην θέση του εμβρύου για ≥4 ώρες σε πρωτοτόκες με επισκληρίδιο ή ≥3ώρες σε πρωτοτόκες χωρίς επισκληρίδιο και ≥3ώρες σε πολυτόκες με επισκληρίδιο ή ≥2 ώρες σε πολυτόκες χωρίς επισκληρίδιο.

«Αποτυχία πρόκλησης τοκετού – failed induction of labor»: ορίζεται η αποτυχία να κάνει δυνατές συστολές η μήτρα (κάθε 3 λεπτά με διάρκεια 60΄΄) και η αποτυχία διαστολής του τραχήλου μετά από τουλάχιστον 24 ώρες λήψης ωκυτοκίνης με ερρηγμένο θυλάκιο.

Στην Αμερική περισσότερες από τις μισές γυναίκες μπαίνουν σε διαδικασία πρόκλησης τοκετού και τουλάχιστον το ⅟3 αυτών των προκλήσεων γίνονται χωρίς να υπάρχει πραγματικά ιατρικός λόγος. Αυτό οδηγεί το ποσοστό της καισαρικής για τις πρωτοτόκες στο 24% με την καισαρική να αποφασίζεται πριν φτάσουν τα 6εκ διαστολή (Laughon et al. 2012).

Μελέτες δείχνουν ότι όταν γίνεται πρόκληση τοκετού απαιτείται παραπάνω χρόνος για να μπει η γυναίκα σε ενεργητική φάση (μπορεί να χρειαστούν πάνω από 12-18 ώρες) και αυτό δεν έχει κινδύνους για την γυναίκα και το έμβρυο όταν και οι δύο είναι σε καλή κατάσταση (Rouse et al. 2000, Simon and Grobman 2005, Rouse et al 2011, Harper et al 2012).

Στοιχεία δείχνουν ότι ο κίνδυνος καισαρικής τομής μετά από πρόκληση τοκετού αυξάνει κατά 3½ φορές όταν η πρόκληση ξεκινά χωρίς διαστολή στον τράχηλο (Vahratian et al 2005) ενώ σημαντικό ρόλο έχει το πρωτόκολλο του μαιευτηρίου (Teixeira et al 2013) και η πρακτική του κάθε γιατρού (Luthy et al 2004).

Προτού αποφασιστεί αδυναμία προόδου του τοκετού, είναι σημαντικό να εκτιμηθούν παράγοντες που μπορεί να καθυστερήσουν ή να σταματήσουν την διαδικασία του τοκετού (Goer & Romano 2012):

Ελευθερία: Η επίτοκος είναι σημαντικό να έχει την ελευθερία να πίνει και να τρώει στον τοκετό και να χρησιμοποιεί διάφορες θέσεις και στάσεις, όταν δεν υπάρχει ιατρικός λόγος για το αντίθετο.

Περιβάλλον/Χώρος: Η επίτοκος είναι σημαντικό να νιώθει οικειότητα και ασφάλεια. Η θερμοκρασία και ο φωτισμός του χώρου να προσαρμόζονται στις ανάγκες της επιτόκου και να υπάρχει ιδιωτικότητα.

Πρακτικές: Πρακτικές που αναγκάζουν την επίτοκο σε ακινησία πρέπει να επαναπροσδιοριστούν. Για παράδειγμα, ο συνεχόμενος καρδιοτοκογραφικός έλεγχος να γίνεται μόνο όταν υπάρχει ιατρικός λόγος.

Επαγγελματίες Υγείας: Η ομάδα που παρακολουθεί την επίτοκο πρέπει να είναι υποστηρικτική, να δίνει έλεγχο στην γυναίκα, να ενημερώνει για την εξέλιξη και να δείχνει σεβασμό, ώστε η επίτοκος να νιώθει άνετα να εκφράσει τυχόν φόβους, ανασφάλειες και οτιδήποτε μπορεί να την απασχολεί.

 

 


Σχετικά

Το περιεχόμενο της παρούσας ιστοσελίδας έχει ως στόχο την πληροφόρηση των χρηστών-επισκεπτών της και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει το γιατρό σας. Απαγορεύεται, χωρίς την προηγούμενη, έγγραφη άδεια απο το διαχειριστή της σελίδας, η οποιαδήποτε χρήση, εκμετάλευση, αναδημοσίευση, αναπαραγωγή και αντιγραφή με οποιονδήποτε τρόπο του περιεχομένου και υπηρεσιών του παρόντος δικτυακού τόπου-Νόμος 212/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Βρείτε μας στο κινητό σας

qr code

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

για να λαμβάνετε χρήσιμα νέα για την υγεία σας.